Cem Yılmaz'ın abisi 'Keşke ölseydi' mesajına isyan etti

Son iki gündür insanlardan çok güzel mesajlar, iyi dilekler geliyor. Tanıdığımız, tanımadığımız birçok insan arıyor, soruyor. Hepsine teşekkür ederim. Bir de başka türlü mesajlar var. “Keşke ölseydi”, “Niye kurtardınız?”, “Yallah”, “Niye ölmemiş” “Tüh yine ölmedi” vb. yazanlar var. Kimsenin Cem’i sevme mecburiyeti yok. Yaptığı işi beğenmeyebilirsiniz, fikirlerine katılmayabilirsiniz, kendisinden hiç hoşlanmayabilirsiniz. Bunların hepsi son derece normal. Burada mesele bir insanın sevilmemesi değil. Sevmemek, eleştirmek, öfkelenmek herkesin hakkı. Ama bir insanın ölümünü dilemek bunların devamı değil. Başka bir yere ait. Çünkü “Senden hoşlanmıyorum” ile “Keşke ölseydin” arasında fikir farkı değil, insanlıkla ilgili ciddi bir mesafe var. Asıl üzerinde durulması gereken de o mesafenin nasıl bu kadar kolay aşılır hale geldiği. Üstelik mesele Cem de değil. Bugün o, yarın sevmediğiniz başka biri. Sonra bir bakıyorsunuz, ölüm bile günlük tartışmanın içinde kullanılan sıradan bir kelime olmuş. İşin ürkütücü tarafı, bunları yazanların çoğunun muhtemelen kendilerini kötü insanlar olarak görmemesi. Günlük hayatlarına devam ediyorlar, sevdikleri insanlar var, üzüldükleri şeyler var. Ama hiç tanımadıkları birinin ölümünü isteyebiliyorlar. İnsanın kendi hayatında sahip çıktığı merhameti, tanımadığı ya da sevmediği birinden bu kadar kolay esirgeyebilmesi tuhaf. Birini sevmemek çok insani. Ölmesini istemek değil.