'Ampute Messi' Barış Telli Sputnik Türkiye'ye konuştu: 'Koltuk değneğini ilk denediğimde adım atamadım şimdi uçuyorum'

Ne kadar talihsiz olarak gözükse de, sonuçta bir ayak kaybıyla hayata devam ediyorsun, kazadan sonra ama bu benim için tamamen bir başlangıç oldu. Biliyorsunuz bir futbol topunun peşinden koşarken yola çıkıp aracın altında kalarak ayağımı kaybediyorum. Hayat o dönemde tabii ki bizim için beş katı, on katı, özellikle anne baba ve kardeşlerim için daha çok zorlu bir süreç başlıyor. Çünkü tedavi süreci başlıyor, rehabilitasyon süreci başlıyor, psikolojik olarak etkileniyorsun. Ama ben çocuk olduğum için tabii biraz hızlı atlatılmadı ama anne babanın etkisiyle yardımıyla, desteğiyle ve sevgisiyle bu süreci atlatabiliyorsun. Ne kadar zor geçse de özellikle annem, babam, abim ve yakınlarımız kaza sonrası tabii ki benim yanımda oldular. Tabii ki annem özellikle bu hayata nasıl adapte olurum, nasıl hayata tutunurum, ayaklarımın üstünde nasıl hepsini böyle kademe kademe aşlamış olduk hayatımda. Bir üst seviyeye kadar gelmiş olduk

İlkokula başladığımda unutmuyorum. Okula başlayacağım. Sonuçta bir mahalle arasında bir devlet okuluna başlayacağım. Tek engelli benim. Müdür bey ilk önce kayıt alırken kabul etmedi. Yani çocuğunuz engelli, gözüken bir engeli var sonuçta. 'Engelli bireylerin gidebildiği rahat bir okula kaydettirebilirsiniz' demişti. Annem de itiraz etti tabii ki. Çünkü neden? Çünkü hayata beni hazırlamıştı. Neden okulda uzak kalayım? Annem bunu mücadelesini verdikten sonra 'istemsizce' bir şekilde kaydoldum. Hani bizim değil, karşı tarafın istemi dışında oldu. Bu şekilde ilkokul hayatım da başlamış oldu. Annem bu süreçte tabii ki beni zaman zaman okulunda götürdü, zaman zaman yanımda eşlik etti. Hiç kolay değildi.

Benim babam sanayiye gidip iki tane koltuk değneği yaptırıyor. Adım atmanın da hikayesi başka. Çünkü heyecanla adım atmamı bekliyorlar, annem babam yardım ediyorlar. Ama ben artık nasıl bir psikolojiye kapıldıysam ilk önce bunu reddediyorum. Yani adım atamıyorum, atmak istemiyorum. Babam da bunu anlıyor açıkçası ve annemden müsaade istiyor. Annem de diyor ki 'Aysel sen bizi yalnız bırak, sen başka bir odaya git, biz ilk adımlara başlayacağız' diye. Annem odadan çıktıktan sonra ben adım atmaya başlıyorum. Belki de hani bu süreç bizi travma olarak çok etkilediğimden dolayı, annemin çok üzüntüsünden dolayı oldu bu. Ama şimdi yıllardan sonra kanedyenler üzerinde neredeyse uçuyorum. Yani artık benim ayağımdan daha fazla kanatlarım oldu. Onların desteğiyle hem futbol oynayabiliyorum hem koşabiliyoruz. Bu bambaşka bir duygu. Çünkü koşmayan bir insanın nasıl koşacağını hayalini canlandıramazsın ama yaşaması bambaşka bir duygu.

İlkokula giderken okulumuzun beden eğitimi öğretmenim Nevzat Kalkış beni jimnastik takımına dahil etti. Nasıl dahil etti? Okulumuzun bir jimnastik takımı var. 23 Nisan'da 19 Mayıs'ta birçok gösteriler var. Onlar hazırlanırken ben de onların içinde yer almak istedim. Biraz farklı süreçlerden geçtim. Çünkü bir ayağım ampute ayağım yok, koltuk değnekleriyle okula devam ediyorsun. Onlar normalde takla atıyor vesaire. Ben bu süreçte ellerimin üzerinde yürümeye çabalayıp bu şekilde hayatta kendimi göstermiş oldum. Ne yaptım? Taklalar attım, amuda çıktım. Bunlar adım adım aslında oldu, oyuna dökerek. Sonra hoca beni keşfetti. Ben şimdi okulda bunları izliyordum, eve gelip minderin üstünde, işte halının üstünde deniyordum. İşte ne gördüysem evde deniyordum. Ya da ekranlarda, o dönemlerde olimpiyatlar falan denk gelirdi. Ben de çok severdim. Onları izlemeyi hayırdım. Kendimi izledikçe işlerime yarışıyor gibi hissederdim. Yani çok küçüksün, onu hissedebiliyorsun. Ya da uyumadan önce kafamı yastığa koyduğumda hayalini kurardım. Diyorsun ki evet burada yarışacaksın, milli takım düzeyinde ülkeyi temsil edeceksin. Bu hayaldi aslında. Ben sadece süreç geçti. Hayalim neyse onu düşünerek uykuya dalıyordum ve benim için inanılmaz bir motivasyon oluyordu.

2017 Avrupa Şampiyonası'nda bambaşka bir boyut oldu. Biz de aslında başarılarımızla, Ampute Milli Takımı olarak sizlerle bütünleşmiş olduk. Yani o gece bambaşkaydı. Bir farkındalık aslında. Biz sadece orada 2-1 İngiltere'yi yenip kupayı kaldırmadık. Birçok insanların bakış açısı da değişmiş oldu. Yani ben bu süreçte okuduğum dönemde işte yaptığım branşlarda, evet biz sonuçta uzuv olarak engelliyiz ama biz sporcuyuz, milli sporcuyuz. Bu gözle bakasın. İnsanların bakış açısını değiştirmek için o kadar çok mücadelesini verdim ki. Katılmış olduğum üniversitelerde, katılmış olduğum etkinliklerde bambaşkaydı aslında. Bu 2017'nin başka bir süreçte sizlerle bütünleşip olduk. O kupayı aslında hep birlikte kaldırdık. Ve dediğiniz gibi ikonik olan hareket. Oraya bir parantez açmak istiyorum. Ki ben gittiğim yarışlar, ülkelere gittiğimizde bu ikonik hareketi sembolik olarak bırakıyordum. Ama 2017 Avrupa Şampiyonasından sonra yapmış olduğum o sevinç dünya fotoğrafına seçildi ve dünyada paylaşıldı. Aslında bir pastanın üstündeki süsü gibi oldu. İkonik bir hareket oldu.