Kuzey Kutbu'nda yüzen ilk Türk Kayadelen, Sputnik Türkiye'ye konuştu: '1 dakika içinde el ve ayak hissim gitti'

Ben Türkiye'nin ilk kadın buz yüzücüsüyüm. Türkiye'yi dünya şampiyonasında dört sene önce başladım temsil etmeye. Ve tabii öyle bir dünya şampiyonasına katılınca başka dünya şampiyonlarıyla tanışıyorsunuz, başka kişilerle, ilham verenlerle tanışıyorsunuz. Hep böyle bana öncü olan kişiler olmuştur. Guinness rekorunu da o şekilde kırdım. Ve benim rakibim dediğim kişiler Antarktika'ya gitti, Antarktika'da yüzdü, Antarktika'da rekorlar kırdı. Tabii ki de onlara özendim. Ya dedim, ben de dedim, hani ilk imza atmak istiyorum. Hani hiç Kuzey Kutbu'na giden, hiç Antarktika'ya giden bir Türk var mı? Yok. Ya ne güzel olur diye düşünceler doğdu tabii. Antarktika'ya gitmek tabii bambaşka bir bütçe ve zaman istiyor. On gün sürüyor sırf tekneyle Antarktika'ya gitmek. Geçen sene anne oldum bu arada. Antarktika organizatörleri ile konuştum ama 10 yaşı dolmadan çocukları almıyorlarmış. Ben de o zaman dünyanın öbür ucu nere, Kuzey Kutbu. O zaman Kuzey Kutbu olsun dedim. O şekilde oldu. Tabi uzmanlarla konuştum nasıl olur bebeğimi alabilirler mi diye. Dolayısıyla Antarktika'dan doğan düşünce Kuzey Kutbuna kadar gitti.

Soğuk su yüzücüsü 18 derece altı, buzlu su ise 5 derece altı. Buzlu suya girdiğiniz an bütün kan organlarına geliyor, vücut kendini korumaya alıyor. El ve ayaklardaki kan organlara çekiliyor ve bir anda 1 dakikada el ve ayağınızı hissetmiyorsunuz. Vücut kendini korumaya alıyor ve kanı organlara taşımaya çalışıyor. Ama hala oto pilotta vücut yüzmeye devam ediyor. Suya girince nefesim kesildi, her defasında kesiliyor, kalbin küt küt atmaya başlıyor. Vücut alarm veriyor, o vücudu sakinleştirmek gerekiyor. Nefesime odaklandım bacaklarım kollarım gidiyor mu? 1'den 10'a kadar saymak, içimden şarkı söylemek gibi. Eğer şarkı aksarsa bunlar alarm sinyalleri. Böylece hipotermi geçirip geçirmediğimi anlıyorum.

Çocukluğumda sağ olsun ailem bana bütün spor dallarına tanıttı işte baleden tutun işte piyano, tenis, yüzme, atletizm vesaire. Ama yüzmede kendimi en çok bulduğum alan diyebilirim. 11 yaşında ise Almanya'dan Türkiye'ye yerleştik ve orada yüzme takımına girdim. İlk zamanlar çok zorlandım, hatta antrenmanlar çok zor geldiği için ağlıyordum, çıkıyordum. Hatta bir ara yüzmeyi bırakacağım, çok zor demiştim. Sonra annem antrenörümle konuşmuş, demiş ki hani bir 10 gün daha bekleyelim, takımdan atmayın çünkü A takımındaydım. Hani iki gün antrenmana gitmeyen atılıyordu. Çok böyle katı kurallar vardı. Ama o 10 gün bana kimse bulaşmayınca bir anda içsel motivasyonumu keşfettim. Hani baskı yok, eve geliyorum, canım sıkılıyor, okuldan geliyorum hani ne yapayım vesaire. Ondan sonra öyle bir içsel motivasyon oluştu ki yüzmeye kendi isteğimle gittim ve hiçbir zaman bırakmadım. O istikrar da önemli bence. Hani evet ÖSS'ye de hazırlandım, üniversiteye de gittim, çalışmaya da başladım. Ama bu süreçte hani dedim ki benim hayat tarzım bu. Hani yüzme bana enerji katıyor, ruhuma bedenime iyi geliyor. Dolayısıyla yüzmeyi hiçbir zaman bırakmadım. Evet, ÖSS zamanında belki sadece haftada bir gün yüzmeye gidebildim çok yoğun çalıştığımız için. Ama o işte bahanelerin arkasına sığınmadan istikrarlı bir şekilde tutkumun peşinden gittim diyebilirim. Su benim için farklı bir ev oldu. Çünkü Almanya'da doğdum büyüdüm. Kültür şoku yaşadım 11 yaşında Türkiye'ye yerleşince. Ama su böyle benim için bir konfor alanı da oldu aynı zamanda. Hani klorlu suyun kokusu her yerde aynı, havuz her yerde aynı, ısı her yerde aynı. Ama sonra baktım ki havuz yarışları beni çok strese sokuyor. Sonrasında işte Boğaz yarışına katıldım. İlk yarışmada üçüncü oldum. İkincisinde baktım dalgalar, akıntılar önemli, onlara çalışıp birinci oldum genel klasmanda. Ondan sonra Çanakkale Boğazı, Kaş Meis Denizi derken bütün deniz yarışmalarında birinci oldum hep genel klasmanda ve orada kendi yeteneğimi aslında keşfettim. Dedim ki havuz değil aslında denizlerde olmam gerekiyor ismime de uygun. O şekilde açık deniz başladı hayatımda.