Yazar Utku Yıldırım: Çocukluk, hafıza ve mahalle öykülerimin çıkış noktası

"İlk bölümdeki öyküler daha çok çocukluğun o büyülü dünyasına ait. Ağabey-kardeş ilişkisini, ebeveynliği, mahalledeki ilişkileri anlatıyor. İkinci bölümdekiler ise o çocukların yetişkinlik halleri gibi düşünülebilir. Özellikle 'Dönüşüm', mahallenin, semtin ve şehrin değişimi üzerinden anlatılan bir değişim öyküsü. Çocuklukların yetişkinliklerinde ne yaptıklarını, neyi hatırladıklarını anlatmaya çalıştım."

"Deprem, anlatılan zamana denk geliyor. En azından kendi mahallem özelinde söyleyebilirim ki deprem mahalleyi birleştirdi. Birbirimize sahip çıktık. Anneler, babalar ve tabii ki Altan Usta da bu dayanışmanın bir parçasıydı. O dönem adeta bir dayanışma hareketine dönüştü. O kadar yoğun bir yardımlaşma ve dayanışma hâlini başka hiçbir dönemde hatırlamıyorum."

"Mıgır'ın çalıştığı dükkânın karşısındaki apartmanın tepesine müteahhit adını altın harflerle yazdırmış. Sabah güneş ışığı o yazıya vurduğunda Mıgır'ın gözünü çıkarırcasına parlıyor. Bu benim için bir semboldü; değişimin yarattığı olumsuzluğu yansıtıyordu. Mıgır'ın ve Cengiz'in akıl sağlıklarının da pek yerinde olmadığını görüyoruz. Dönüşen kim diye sorduğumuzda ilk cevap Mıgır gibi görünse de aslında mahalle dönüşüyor. Çünkü sadece binalar değişmiyor, yeni bir düzen kuruluyor. Binalar yenilendikçe orta ve alt sınıf kentin çeperlerine itiliyor. Mahalleyi mahalle yapan, mekâna hafızasını veren insanlar gönderiliyor ve yerlerine yenileri geliyor. Bu yüzden belki de kitabın en toplumsal ama aynı zamanda karakterlerin en çok acı çektiği öyküsü bu. Ben de kentsel dönüşüme giren binaların yalnızca beton karkasları kaldığında gidip fotoğraflarını çekiyordum. Bu beni çok üzen bir durumdu. Öyküye de bu duyguyu yansıtmak istedim."