“İngiltere’de gelen gideni sopayla aratacak”

“Avrupa’nın düzelme ihtimali politikacılarına bağlı değil. Avrupa, politikacıların düzeltebileceği ya da bozabileceği bir durumda değil. İsrail ve ABD’nin beslediği politik bir yapı var. Bu yapı savaş ekonomisine dayandırılmış bir sistemi yürütmeye çalışıyor. Keşifler döneminden bu yana varolan sistem iki yollu tıkandı. Liberaller istihdam alanlarını kapattılar. Hizmet endüstrisine ve bankacılığa dönmeye başladılar. Birtakım ülkeler Avrupalıların önüne geçti. Çin, bundan yüz yıl önce İngiltere’nin yüzde 10’luk ekonomisiyken şu an içine beş yüz tane İngiltere sığdırabilir. Rusya ve Hindistan da aynı şekilde. Genç kesim ve halkın büyük kısmı politikacıların savaş ekonomisinden çekilmesini istiyor. İngiltere artık emperyal de değil kolonileri olan imparatorluk da değil. Sıradan bir Avrupa ülkesi. Üretime geçmesi gereken ülkeler bunlar. Öte yandan Afrika da artık kendini sömürtmüyor. Bunun örneğini İran’da çok net gördük. İranlılar petrollerini vermek istemediler örneğin.”

“İşçi Partisi sol değil. İngiltere’yi, Tony Blair’e kadar gidersek ‘İsrail’in İngiliz Dostları’denen klik yönetiyor. İngiltere’nin dış borçlarının yüzde sekseni girdiği savaşlardan kaynaklı. Belirleyici şeylerden biri Ukrayna savaşı. Halk Rusya’yı sevmiyor örneğin ancak savaşmak da istemiyor. Savaşacak güçleri yok. Politikaları belirleyen bir diğer faktör de İsrail ile olan ilişki. İsrail, gelişmiş bütün ülkeleri sömürüyor. Çin Komünist Partisi, Rusya gibi ülkelerin düzeneği çalışıyor örneğin. Bunlar kendi ülkeleri, bütünlükleri ve halkları için uğraşıyorlar. 1980’lerdeki Çin’i hatırlayalım bir de şu ana bakalım. Şu an uzay çağına gelmiş durumdalar. Rusya da aynı şekilde. Bu ülkeler de halk da zenginleşti. Ruslar artık yurt dışına gidip çalışmıyorlar. Kendi ülkelerinde çalışıp yaşıyorlar. İngiltere’de Keir Starmer’ın başına gelen iki büyük şey var. Bir tanesi Peter Mandelson. Mandelson’ın Epstein ile ilişkisi vardı. Starmer bunu bilmediğini söyledi oysa bildiği de biliniyordu. Mandelson’ın başka sabıkaları da var. Sistemin içinde tutulmaması gereken bir adam. Ayrıca Mandelson da Keir Starmer da solcu değil. Tony Benn’den bahsetmiyoruz. Ancak Mandelson ve Starmer liberal. Labour’ın başına bir Sir hiç geçmemişti. Labour’ın kurumsallaşması cumhuriyetçi köklerden kaynaklı. Labour İngiltere’nin solunu temsil ediyor ancak Fransız İhtilali’nden gelen cumhuriyetçi kökler de vardı. Ancak başına Sir koydular. Manchester’ın etnik yapısı çok güçlü. Mandelson Manchester’ın belediye başkanı. Oradaki doğululardan oy alıyor. Ancak gelen gideni sopayla aratacak çünkü bir programları yok. Örneğin Jeremy Corbyn listeyi eline aldığında ‘Ben güneş enerjisine yatırım yapıp üreteceğim’ demişti. Bunların elinde böyle bir program dahi yok. Bunlar, göç olup olmayacağını tartışıyor. Bunları zaten devlet kontrol ediyor. Avrupa’daki politikacılar için belirleyici kavramlardan biri Ukrayna savaşı. Müthiş bir kaynak israfı ve pahalılığa sebep oldu. Ayrıca savaş manyağı İsrail’in derdi bitmiyor. Bu savaşlarla her kesimi yormaya başladılar. Demokrasinin altını kazımaya başladılar. Avrupa demokrasileri İsrail’i korumak için kendilerini bitiriyor, intihar ediyor.”

“Labour’a olan tepkilerden biri de Yahudi bölgelerinin kendi polisi kendi ambulansının olmasından kaynaklıymış. İngiltere’de dakikalarca ambulans bekleniyor ama onlar beklemiyorlarmış. İngiltere’de bizim çocuklarımız dolaşırken bıçaklanabiliyorlar örneğin. Toplum içinde bunun kurulmasına izin verilmiş. Ancak artık muhafazakarlarla Labour arasında fark yok. Halk, seçimlerde ekstrem kutuplarda iki yol buldu. Ekstrem soldaki Yeşilleri ve ekstrem sağdaki nasyonalistleri tuttu. Dünyanın her tarafında bu yükselmeleri göreceğiz. Türkiye’de de bunu göreceğiz. Siyah tüm pisliğini dağıtınca beyazı da griye çevirdi. ‘Demokratik’ olarak adlandırılan ülkeler çok kirli. Bundan sonraki seçimlerde İsrail’e yanaşan hükümetler olmayacak. Ukrayna’da savaşan hükümetler de iktidar olmayacak. Bu siyasi katman bu savaşı sürdürecek hükümetleri sürdürmek için elinden geleni yapacak. İngiltere iyi başbakan atar, partileri çökertir. İngiltere halkının keskin demokratik bilinci var aslında. Boris Johnson İngiltere tarihindeki en güçlü iktidarlardan biriydi. İktidara geldi, meclis çoğunluğu da elindeydi. Johnson’ın kabinesinde istifa etmeden en uzun duran bakan 8 dakika duruyor. Avrupa’daki seçim sistemleri lokal şekilde döner. Brighton’a New Castle’dan birini seçtiremezsin örneğin. Lokaldir bu insanların hepsi. Bu insanları halk kolay tehdit edebiliyor. Avrupa Birliği şemsiyesine girmeye çok müsaitler. Andy Burnham bu konuda Yeşiller’den de liberallerden de destek alır. Geriye sadece Nigel Farage kalıyor. Ancak halk Farage’ın neye karşı olduğunu karıştırıyor çünkü tepki oylarıyla yaşayan bir partide. Milliyetçiler muhafazakarlara kızgın olduğu için oy veriyor. Ancak halkı Brexit’e Keir Starmer değil ekonomik durumlar döndürdü. Kötü yönetime karşı ‘Bizi Brexit’e niye soktunuz?’ dediler. Tepkiler İngiltere’deki balıkçıarın İspanyol balıkçılarla sorun yaşamasıyla başladı. İngilizler kotalı balıkçılık tarafında. Bu ayaklanma halka yansıdı. Halkın Brexit ile ilgili bir sorunu yoktu. İkincisi de Avrupa Birliği bürokrasisi sorunu. Çocuksuz kadınların çocukları tartıştığı, işçilik yapmamış insanların işçi halklarını konuştuğu bir sistem var Avrupa’da. Yüzde beşlik bir kesim ciddi maaşlarla yaşıyor. Ortaya saray takımı çıktı. Çok absürt kararlar veriliyor.”