Tuğçe Tatari: Dünyaya diğer insanların penceresinden bakmadan barışmak mümkün değil

Ben aslında Türkiye’deki temel problemlerin bir çocuğa anlatılır kadar net ve temiz bir şekilde anlatıldığı zaman insanlara ulaştığını düşünüyorum. Aslında bu çocuk kitaplarını yazarken sadece çocuklar için değil onun değebileceği herhangi bir ebeveyne de bir başka pencereden baktırma şansı yakalayabilirim diye düşündüm. Çocuğuna kitap okumaktan hoşlanan ama içinde biraz ırkçılık duyguları olan fakat farkında olmayan ebeveyne insanların farklılığını vurgulamanın, insanları farklılıklarından dolayı ayırmanın özeleştirisini vereceği bir noktaya davet edebileceğimi düşündüm. Aslında birinci kitapla çocuk kitaplarının arasında bağ çok kopuk değil. Orada da bir başkasının doğrusunun üzerine şiddetle giden bir yapı olduğu zaman işlerin hangi noktaya geleceğini anlama çabası vardı. Bize ait olmayan ya da bizim hep düşman olarak kabul ettiğimiz bir yapıya yakından bakmak vardı. Bunların hepsi aslında barışmayı birbirine zincirleyen şeyler. İnsanları tanımadan, dokunmadan, onların penceresinden dünyaya bakmadan barışmak mümkün değil. Barış temelli bir dünya için de barış temelli çocuklar ve önce ebeveynler olması gerekiyor. Aslında hepsi birbiriyle bağlantılı. Birinci kitabımla çocuk kitapları arasında ikisine de eşit derecede yakınım. Çocuklara bir şey anlatırken söylememeyi tercih ettiğim bir şey yok. Her şeyi konuşmaktan yanayım. Psikolojiyi de düşünmek lazım. Her konunun birkaç bakış açısı olduğunu vermek gerektiğini düşünüyorum. Çocuk dediğiniz şey sizin verdiğiniz şeyle sınırlı kalan bir yapı değil. Siz bunları veriyorsunuz ama belki de çocuk bambaşka bir çocuk ve bambaşka bir insan oluyor. Ancak kendi doğrunu ve genel doğruları sunup algısını çok geç yaşlarda açmasına neden olabilirsiniz. İstiyorum ki çocuğum çok daha erken sorgulamaya başlasın. Çok daha erken sorgularsa çok daha erken bir sürü şeyin cevabını bulma şansı olur.